شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٣٩ - انكار كردن موسى

ديد موسى يك شبانى را به راه‌

كو همى‌گفت اى گزيننده، اله‌

تو كجايى تا شوم من چاكرت‌

چارقت دوزم كنم شانه سرت‌

جامه‌ات شويم شپشهايت كشم‌

شير پيشت آورم اى مُحتشم‌

دستكت بوسم بمالم پايكت‌

وقت خواب آيد بروبم جايكت‌

اى فداى تو همه بُزهاى من‌

اى به يادت هيهى و هيهاى من‌

اين نمط بى‌هوده مى‌گفت آن شبان‌

گفت موسى با كى است اين؟ اى فلان‌

گفت با آن كس كه ما را آفريد

اين زمين و چرخ از او آمد پديد

گفت موسى‌هاى بس مُدبر شدى‌

خود مسلمان ناشده كافر شدى‌

اين چه ژاژ است اين چه كفر است و فُشار

پنبه‌اى اندر دهان خود فشار

گند كفر تو جهان را گنده كرد

كفر تو ديباى دين را ژنده كرد

چارق و پا تابه لايق مر تو راست‌

آفتابى را چنينها كى رواست‌

گر نبندى زين سخن تو حلق را

آتشى آيد بسوزد خلق را

سنگتراشى بود اندر كوه طور

سنگ تراشيدى و گفتى يا غفور