شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣٠ - گرفتار شدن باز ميان جغدان به ويرانه

جغد گفتا باز حيلت مى‌كند

تا ز خان و مان شما را بر كند

خانه‌هاى ما بگيرد او به مكر

بر كند ما را به سالوسى ز وكر

مى‌نمايد سيرى اين حيلت پرست‌

و اللّه از جمله حريصان بتّر است‌

او خورد از حرص طين را همچو دبس‌

دنبه مسپاريد اى ياران به خرس‌

لاف از شه مى‌زند وز دست شه‌

تا بَرد او ما سَليمان را ز ره‌

خود چه جنس شاه باشد مرغكى‌

مشنوش گر عقل دارى اندكى‌

جنس شاه است او و يا جنس وزير

هيچ باشد لايق گوزينه سير

آن چه مى‌گويد ز مكر و فعل و فن‌

هست سلطان با حشم جوياى من‌

اينت ماليخولياى ناپذير

اينت لاف خام و دام گول گير

هر كه اين باور كند از ابلهى است‌

مرغك لاغر چه در خورد شهى است‌

كمترين جغد ار زند بر مغز او

مر و را ياريگرى از شاه كو

خود خراب آباد گيتى نيست جاى تو و ليك‌

گنجها ننهند هرگز جز كه در جاى خراب‌