شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٤ - گمان بردن كاروانيان كه بهيمهى صوفى رنجور است

ب ٢٥٨- ٢٤٩ آدمى خوار: خورنده آدمى، دشمن، دشمن انسان.

سلام عليك: سلام گفتن در اسلام نشانه ايمنى دادن است طرف مقابل را، و در اينجا كنايت از روى خوش نشان دادن و دوستى نمودن است.

خانه ديو: در سخنان امير مؤمنان (ع) است: «اتَّخذُوا الشَّيطانَ لِأَمرِهِم مِلاكاً وَ اتَّخَذَهُم لَهُ أشراكاً فَباضَ وَ فرَّخَ فِى صُدُورِهِم: شيطان را پشتوانه خود گرفتند و او از آنان دامها بافت در سينه‌هاشان جاى گرفت و در كنارشان پرورش يافت.» (نهج البلاغه، خطبه ٧) دَمدَمه: مكر، افسون.

لا حَول خوردن: اشارت است به بيت ٢٤٧.

تَلبيس: پوشيدن حقيقت، مكر، افسون.

تعظيم: بزرگ داشت.

ريو: تزوير، فريب.

پول: پل. پول صراط: پل صراط، كه ميانه دوزخ و بهشت است و همه بايد از آن بگذرند.

(نگاه كنيد به: شرح بيت ٢٥٤٠/ ٢) خُباط: بيمارى جنون گونه، ديوانه گونه.

عِشوه: مكر و فريب.