شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨٤ - فهم كردن مريدان كه ذا النون ديوانه نشد قاصد كرده است

دوستان در قصّه ذا النّون شدند

سوى زندان و در آن رايى زدند

كين مگر قاصد كند يا حكمتى است‌

او در اين دين قبله‌اى و آيتى است‌

دورِ دور از عقل چون درياى او

تا جنون باشد سَفَه فرماى او

حاشَ لِلّه از كمال و جاه او

كابرِ بيمارى بپوشد ماه او

او ز شرِّ عامه اندر خانه شد

او ز ننگ عاقلان ديوانه شد

او ز عار عقل كُند تن پرست‌

قاصدا رفته است و ديوانه شده است‌

كه ببنديدم قوى وز سازِ گاو

بر سرو پُشتم بزن وين را مَكاو

تا ز زخم لخت يابم من حَيات‌

چون قتيل از گاوِ موسى اى ثِقات‌

تا ز زخم لخت گاوى خوش شوم‌

همچو كُشته و گاوِ موسى گَش شوم‌

زنده شد كشته ز زخم دُمِّ گاو

همچو مس از كيميا شد زرِّ ساو

كُشته بر جَست و بگفت اسرار را

وانمود آن زمره خون خوار را

گفت روشن كين جماعت كشته‌اند

كين زمان در خصمى‌ام آشفته‌اند