شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٥٧ - وحى آمدن موسى را

٣١٦٨- ٣١٦٥/ ١ پس زندگانى سراسر سفر است از نقصان (مرحله جمادى) به سوى كمال تا سرانجام به بقا، يعنى وصول به حضرت حق پايان يابد كه‌ «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ.» آدمى از هر سفر تجربتى به دست مى‌آورد كه «سفر آزموده كند مرد را.» مؤمنان در هر مرحله كمالى كسب مى‌كنند و چون به حضرت حق رسند، مورد عنايت او واقع شوند، اما كافران با دست خالى او را ديدار نمايند. بدين رو آرزو كنند كه كاش در مرحله خاكى مانده بودند و بار گناه خود را در دنيا سنگين نكرده بودند. سپس فرمايد حرص و آزى كه در كافران است و مى‌كوشند تا از دنيا بيشتر بهره گيرند نشانه تمايل آنان به باز گشت و نقصان است و صدق و نيازى كه در مؤمنان است و دشمنى كه با دنيا نشان مى‌دهند نشانه تمايل آنان به پيمودن راه كمال.

ب ١٨٠٥- ١٨٠٢ عُلا: عُلى. بلندى، بالا رفتن.

نَما: نماء، باليدن، رشد كردن.

غَبين: مغبون، مغبونى، زيان، غبن.

١٧٦٧/ ١ تزايُد: افزونى، افزون شدن.

مرجع: باز گشت.

آفل: فرو شونده.

لا يُحِبُّ الآفِلِينَ: مأخوذ است از قرآن كريم از گفته ابراهيم (ع): «فَلَمَّا أَفَلَ قالَ لا أُحِبُ‌