شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨٢ - آمدن دوستان به بيمارستان جهت پرسش ذا النون مصرى رحمة الله عليه

رزبان گفت كه اين مخرقه باور نكنم‌

تا به تيغ حنفى گردن هر يك نزنم‌

تا به خونشان نشود معصفرى پيرهنم‌

تا فراوان نشود تجربت جان و تنم‌

كين خشوكان را جز شمس و قمر نيست ابى‌

آدمى زاده طرفه معجونى است‌

از فرشته سرشته وز حيوان‌

گر رود سوى اين شود به از اين‌

ور شود سوى آن شود كم از آن‌

در تو هم ديوى است هم ملكى‌

هم زمينى بقدر و هم فلكى‌

ترك ديوى كنى فكل باشى‌

ز شرف برتر از ملك باشى‌

اسبِ سُكسُك مى‌شود رهوار و رام‌

خرس بازى مى‌كند بُز هم سلام‌

رفت اندر سگ ز آدميان هوس‌

تا شبان شد يا شكارى يا حرس‌

در سگ اصحاب خويى ز آن وُفود

رفت تا جوياى اللَّه گشته بود

هر زمان در سينه نوعى سر كند

گاه ديو و گه ملك گه دام و دد

ز آن عجب بيشه كه هر شير آگه است‌

تا به دام سينه‌ها پنهان ره است‌

دزديى كن از درون مرجانِ جان‌

اى كم از سگ از درون عارفان‌

چون كه دزدى، بارى آن دُرِّ لطيف‌

چون كه حامل مى‌شوى بارى شريف‌