شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢٣ - فروختن صوفيان بهيمه مسافر را جهت سماع

ب ٥٦٢- ٥٥٠ ظلما: به ستم، به زور.

از هر كه بود: نزد هر كس باشد، هر كس كه خر را خريده است.

واخريدن: دو باره خريدن، باز خريدن.

تَوزيع: بخش كردن.

٤٢٤/ ٢ تَدارُك: جبران كردن و به سامان آوردن، سر و صورت دادن.

كه را گيرم: چه كسى را مسئول دانم، خر خود را از كه بخواهم.

كه را قاضى برم: چه كسى را مديون خويش دانم و براى گرفتن حق خود از او نزد قاضى‌اش برم.

اين قضا ...: تو سبب اين پيش آمد بد شدى كه بر من رفت.

واقِف: آگاه، با خبر.

عارف: دانا.

با: بادا، باشد.

ذَوق آمدن: خوش آمدن.

آفِل: فرو شونده. غروب كننده.

خشم ابراهيم را بر آفلان: اشارت است به آيه‌هاى سوره مائده در نپذيرفتن ابراهيم ماه و آفتابِ غروب كننده را به خدايى.

عكس: پرتو، انعكاس.

ذوقى: ذوق كننده، شاد.

نكوهشى است از آنان كه تقليد ديگران كنند و نادانسته خود را در خسران افكنند.

صوفى به همراهى صوفيان خانقاه دست مى‌كوفت و همچون آنان «خر برفت» مى‌گفت، حالى كه صوفيان مى‌دانستند چه مى‌گويند و از روى دل شادمان بودند كه لوتى خورده‌اند و سماعى مى‌كنند لكن صوفىِ مهمان، غرض آنان را از «خر برفت»