شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢٥ - فروختن صوفيان بهيمه مسافر را جهت سماع

كرد و آن تقليد راه تحقيق را بر او بست، و عقل او را از جست و جو باز داشت. سپس مى‌گويد در دوستى و باز گفتن حقيقت بايد چون ترازو و آينه بود كه آن چه در كفه ترازو گذارند به كمال وزن كند و آن چه برابر آينه نگاه دارند نشان دهد، اگر در آينه همچون آدمى طمع مى‌بود چون آدميان نفاق مى‌نمود.

ب ٥٨١- ٥٧١ من نخواهم مزد پيغام: مأخوذ است از قرآن كريم در آيه‌هاى بسيار از جمله: ٥١ هود؛ ٥٧ فرقان؛ ١٠٩، ١٢٧، ١٤٥، ١٦٤، ١٨٠ شعراء؛ ٨٦ ص؛ ٢٣ شورى.

دَليل: راهنما.

حق شما را مشترى: مأخوذ است از آيه‌ «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى‌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ: خدا خريده است از مؤمنان جانها و مالهاى آنان را كه از آنان باشد بهشت.» (توبه، ١١١) داد حق دلّاليم: مأخوذ است از قرآن كريم (در سوره‌هاى فرقان، شعراء، ص). پاسخ پيمبران به منكران كه مزد ما با خداست. و از شما مزدى نمى‌خواهيم.

هر دو سرى: دو سر خريد و فروخت. دلّالى دو سره آن است كه دلّالان هم از خريدار و هم از فروشنده چيزى ستانند. پيغمبران مزد هر دو سر را از خدا مى‌گيرند.