شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨٧ - رجوع به حكايت ذا النون رحمة الله عليه

چون رسيدند آن نفر نزديك او

بانگ بر زد هى كيانيد؟ اتَّقوا!

با ادب گفتند ما از دوستان‌

بهر پُرسش آمديم اينجا به جان‌

چونى اى درياى عقل ذو فنون‌

اين چه بهتان است بر عقلت جنون‌

دود گلخن كى رسد در آفتاب!

چون شود عَنقا شكسته از غُراب؟

وامگير از ما بيان كن اين سخن‌

ما مُحبّانيم با ما اين مكن‌

مر مُحبّان را نشايد دور كرد

يا به رو پوش و دغل مغرور كرد

راز را اندر ميان آور شها

رو مكن در ابر پنهانى مها

ما مُحِبّ و صادق و دل خسته‌ايم‌

در دو عالم دل به تو در بسته‌ايم‌

فُحش آغازيد و دشنام از گزاف‌

گفت او ديوانگانه زى و قاف‌

بر جهيد و سنگ پرّان كرد و چوب‌

جملگى بگريختند از بيم كوب‌

قهقهه خنديد و جُنبانيد سَر

گفت باد ريش اين ياران نگر

دوستان بين! كو نشانِ دوستان؟

دوستان را رنج باشد همچو جان‌

كى كران گيرد ز رنج دوست دوست‌

رنج مغز و دوستى آن را چو پوست‌

نى نشان دوستى شد سر خوشى‌

در بلا و آفت و محنت كشى‌

دوست همچون زر بلا چون آتش است‌

زرِّ خالص در دل آتش خوش است‌

از زاير و از سايل و خدمتگر و مداح‌

هر روز بدان درگه چندين نفر آيد