شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٩٢ - قسم غلام در صدوق و وفاى يار خود از طهارت ظن خود

(براى تأويل اين معنى در نظر صوفيان، نگاه كنيد به: شرح بيت ١٠٧٧/ ١)

ب ٩٢٦- ٩١٨ آيت توفيق شدن: نشانه موفق گشتن.

صاحب شدن: اشارت است به همراهى ابو بكر با رسول ٦ در هجرت از مكه به مدينه.

صِدّيق لقبى است كه عامَّه به ابو بكر داده‌اند و در لغت به معنى راستگوست.

دل: در اصطلاح صوفيان نفس ناطقه است كه مخزن اسرار الهى است، و همان است كه در لسان قرآن از آن به «قلب» تعبير شده است، و آن «عقل» است كه تميز دهنده حق است از باطل.

فاروق: جدا كننده. لقبى است كه عامَّه به عمر داده‌اند.

عيان: در لغت به معنى آشكار، و در اينجا مقصود همان نور محمدى است.

فايِض: (اسم فاعل از فيض) فرو ريزنده.

ذو النورَين: لقب عثمان بن عفان است. گويند از آن جهت كه دو دختر رسول ٦، رُقَيَّه و ام كلثوم، را يكى پس از ديگرى به زنى گرفت.

در فشان شدن: كنايت از ترجمان علم او گرديدن، چنان كه فرمود: «أنَا مَدِينَةُ العِلمِ وَ عَلِىٌّ بابُها.» جُنيد: ابو القاسم بن محمد (وفات ٢٩٧ ه. ق). از عارفان بزرگ سده سوم هجرى. در بغداد متولد شد و هم در آن جا نشأت يافت و به سر برد.