شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩٤ - حلوا خريدن شيخ احمد خضرويه جهت غريمان به الهام حق تعالى

«طبله‌خوار» باشد و شكم به «طبله» تشبيه شده است كه هر چيز در آن نهند. و طبله ظرفى است كه عطاران در آن دارو مى‌نهادند.

(سعدى، بوستان) و طبل خوردن، چنان كه در شعر سعيد اشرف و صائب ديده مى‌شود (لغت‌نامه) به معنى «رميدن» به كار رفته است.

سگ دل: بد دل، دل ناپاك، خبيث.

روى شو: شوينده روى، ظاهر آرا. (صوفيان دلى ناپاك دارند لكن چون گربه دست و رو مى‌شويند، خوش ظاهرند و بد باطن.) غريو: فرياد، ناله و بانگ.

خير و شر: نيك و بد، دوست و دشمن، موافق و مخالف، همه.

شَر: جمع، فراهم.

درشت: انقروى آن را «بد خو» معنى كرده، در نيكلسون «بى‌رحم»، و در فرهنگ لغات و تعبيرات مثنوى به معنى «تناور» و «فربه» است. مرحوم فروزانفر «درشت» را در اين بيت از ديوان شمس:

(ديوان كبير، ب ٣٥٧٥١) ناهموار، ناتراشيده، ناسازگار، و خشن معنى كرده است. «درشت» در نظم و نثر به معنيهايى چند به كار رفته است از جمله دل سخت: «مردى درشت و بى‌رحمت بود.» (مجمل التواريخ، به نقل از لغت‌نامه)

(يوسف و زليخا منسوب به فردوسى، به نقل از لغت‌نامه) و در بيت مورد بحث معنى اخير مناسب‌تر مى‌نمايد.

كشت: (استعمال ماضى در معنى مضارع) مى‌كشد.

جُحود: انكار.

بازى: نيرنگ.