بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٤٥٣ - استنتاج

اى قبطى بيچاره، تا زمانى كه كفرى به بزرگى كوه قاف دارى، چگونه مى‌توانى همچون سبطيان موحّد از آب معنوى سيراب شوى.

مگر نشنيده‌اى كه خدا در قرآن مى‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ اسْتَكْبَرُوا عَنْها لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ وَ لا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِياطِ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ‌[١]

«آنان‌كه آيات ما را تكذيب كردند و در برابر آن تكبر ورزيدند، درهاى آسمان به رويشان گشوده نمى‌شود و داخل بهشت نمى‌شوند مگر اينكه شتر از سوراخ سوزن خياطى بگذرد. اينچنين گنهكاران را جزا مى‌دهيم.»

پس همچنانكه گذشتن شتر از سوراخ سوزن محال است، ورود به بهشت با بار كفر نيز محال است، مگر اينكه بار كفر تبديل به رشته يك لاى توحيدى گردد و تو اى قبطى و شما اى قبطيان هر عصر، كه همواره با حق و حق‌جويان سر ستيز داريد، براى سيراب شدن از چشمه زلال عرفان الهى، لازم است ابتدا كوه انانيت و كفر فرعونى را با استغفار و توبه تبديل به رشته باريك توحيدى نماييد و به كمك موساى عقل به آفريدگار جهان ايمان آوريد كه:

إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلالٍ وَ سُعُرٍ؛[٢] «مجرمان در گمراهى و شعله‌هاى آتشند.»

إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَهَرٍ؛[٣] «پرهيزگاران در باغ‌ها و نهرهاى بهشتى جاى دارند.»

[١] - اعراف: ٤٠

[٢] - قمر: ٤٧

[٣] - قمر: ٥٤