بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٤٢٦ - حكايت ١٨٦ بهر اظهارست اين خلق جهان # تا نماند گنج حكمتها نهان

حكايت ١٨٦

روزى حضرت موسى ٧ به بارگاه الهى عرضه داشت: اى خداوند حسابرس اعمال انسان‌ها، تو كه موجودات را آفريده‌اى، چرا دوباره آنها را از بين مى‌برى؟

حكمت اين كار چيست؟

حق‌تعالى در پاسخ فرمود: اى موسى مى‌دانم كه اين پرسش تو ناشى از انكار نيست، بلكه براى اين است كه حكمت كارهاى ما براى مردم آشكار گردد، اينك براى پاسخ به تو مى‌گويم: بذرى در زمين بكار و كشتزارى به پا كن.

موسى دانه‌هاى فراوانى در زمين كاشت و منتظر نشست تا كشتزار او به محصول رسيد، سپس داسى به دست گرفت و مشغول درو كردن خوشه‌هاى رسيده شد. در اين حال ندايى از غيب به گوشش رسيد كه: اى موسى، چرا دانه‌ها را كاشتى و پرورش دادى و هم‌اكنون آنها را درو مى‌كنى؟

موسى پاسخ داد: پروردگارا! از آن‌رو خوشه‌ها را درو مى‌كنم كه در اين كشتزار هم دانه هست و هم كاه، سزاوار نيست كه گندم در ميان كاه باشد و كاه نيز در انبار گندم از ميان برود. عاقلانه نيست كه گندم و كاه درهم آميخته شود بلكه حكمت ايجاب مى‌كند كه هنگام غربال زدن، اين دو از هم جدا شود.

پروردگار به موسى گفت: