بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٣٩ - استنتاج

نژاد و پيروان خود را مخصوص اين رنگ مى‌دانند.

رنگ خدايى با تابش اشعه خورشيد حوادث زندگى و يا مرور زمان تغيير نمى‌كند، در حالى‌كه اعتقادات يهود و نصارى دستخوش حوادث تاريخ و مرور زمان گرديده است.

رنگ خدايى، رنگ بى‌رنگى است، در حالى‌كه يهود و نصارى ملوّن به رنگ‌هاى گوناگون از قبيل نژادپرستى، قبيله‌گرايى، اغراض شخصى و ... گرديده‌اند.

*** مولانا در اين حكايت طنزآميز، مدّعيان دروغين را (به‌طور عموم) مورد حمله قرار مى‌دهد و آنان را تشبيه به شغالى مى‌كند كه در درون خمره رنگ ژاژگويى و عوام‌فريبى افتاده و خود را به دروغ چيزى معرفى مى‌كنند كه در واقع از حقيقت آن چيز فرسنگ‌ها بدورند. مولانا مى‌گويد: صبغه و رنگ خدايى جامه‌اى است كه از آسمان هديه مى‌گردد چگونه مى‌توان با دعوى دروغين ملبس به آن لباس شد؟

سپس نمادى از گروه مدّعيان دروغين را به‌عنوان مثال نام مى‌برد كه: فرعون ريش خود را به جواهر آراسته بود و از روى حمايت، خويش را برتر و بالاتر از حضرت عيسى مى‌پنداشت.

فرعون احمق در واقع از نژاد شغال ماده بود ولى وقتى در درون خمره قدرت و مقام و مال افتاد، خود را در پوستين شير جلوه داد تا جايى كه ادعاى خدايى نمود:

فَقالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى‌؛ «١» «- فرعون- گفت: منم پروردگار بزرگ شما»

______________________________

(١)- نازعات: ٢٤