بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٧٨ - استنتاج

پروردگارش، خصلتى از پيغمبرش و خصلتى از امامش. خصلت پروردگارش راز پوشى است و خصلت پيغمبرش مدارا با مردم است و خصلت امامش شكيبايى در سختى است.»[١]

البته ناگفته پيدا است پوشش عيوب و گناهان بندگان از جانب خدا نيز حدّى دارد. واى بر آن روزى كه دريدگى بنده‌اى از حد تجاوز كند، اينجاست كه پرده‌ها بالا مى‌رود و حيثيت‌هاى كاذب و ارزش‌هاى بى‌ريشه به دست باد سپرده مى‌شود.

حضرت على ٧ در اين خصوص مى‌فرمايد:

«الحذر، الحذر فو اللّه لقد ستر حتّى كأنّه قد غفر».

«- از گناهان- دورى كنيد، دورى كنيد، به خدا سوگند هر آينه- گناهان را خدا چنان- پنهان و مستور مى‌كند كه گويا آنها را آمرزيده است.»[٢]

غافل از اينكه:

... أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ‌ ٣

«ما به آنان مهلت مى‌دهيم كه بر گناهان خود بيفزايند و عذاب خواركننده‌اى براى آنها مى‌باشد.»

چه عذاب خواركننده‌اى در دنيا از اين سخت‌تر كه با يك دگرگونى و گردش چرخ، كسى كه در اوج عزّت مى‌زيست به حضيض ذلّت كشانده شود.

*** مولانا در اين حكايت، سخن از دزدى به ميان مى‌آورد كه در زمان خليفه دوم به دست عدالت گرفتار آمد، دزد وقتى ديد كه به حكم:

وَ السَّارِقُ وَ السَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُما جَزاءً بِما كَسَبا نَكالًا مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ‌

[١] - تحف العقول، باب سخنان امام هشتم ٧.

[٢] - نهج البلاغه، كلمات قصار ٢٩