بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢١٢ - استنتاج

ليكن از بركت تعليمات اسلام نور افشان حضرت محمد صلّى اللّه عليه و اله ديگر وابسته و مقهور تعلّقات دنيا نيستم.

من به بركت اسلام به مرتبه‌اى از بينش رسيده‌ام كه در وراى حواس ظاهرى، در گستره عالم غيب لشگرگاه حضرت حق را پر از سپاه نور مى‌بينم، سپاهيانى كه در چادرهاى پيوسته و طناب‌هاى به‌هم گره‌خورده، آماده فرمان الهى هستند و خدا را شكر مى‌گويم كه مرا از خواب غفلت بيدارم كرد و مسلم به اسلام شهيدپرور ساخت.

آنكه مرگ را هلاكت و نابودى مى‌داند، براى فرار از ميدان جهاد به عذر بدتر از گناه متوسل مى‌شود و مى‌گويد:

... وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ ...[١]

«خود را به دست خويش به هلاكت نيفكنيد.»

اما آنكه مرگ را درى به سوى معرفت الهى مى‌داند، گوش جانش را اين نغمه ملكوتى نوازش مى‌دهد كه:

وَ سارِعُوا إِلى‌ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ‌[٢]

«و بر يكديگر سبقت بجوييد براى رسيدن به آمرزش پروردگار و بهشتى كه وسعت آن به اندازه آسمان‌ها و زمين است و براى پرهيزگاران مهيّا است.»

[١] - بقره: ١٩٤

[٢] - آل عمران: ١٣٣