بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٢٠ - استنتاج

مى‌كند. شما مرگ را نابودى و نيستى مى‌دانيد در حالى‌كه همه فرزندانم خواه بميرند و خواه زنده باشند همواره در منظر ديد من هستند، آنان از مقابل چشم دلم پنهان نمى‌شوند.

حال كه اينگونه است و من همواره آنان را زنده در پيش روى خويش مى‌بينم، لزومى ندارد همچون شما گريه و زارى كنم و چنگ به صورتم بيندازم.

فرزندان من گرچه به ظاهر از دور زندگى مادّى خارج شدند ولى از دور حيات معنوى بيرون نرفته‌اند، لذا من آنان را مى‌بينم كه در اطرافم مثل هميشه مشغول بازى‌اند و سروصدا به راه انداخته‌اند:

محرّك گريه، معمولا يا دورى است يا جدايى، من با مرگ فرزندانم هيچ‌يك از اين دو را احساس نمى‌كنم؛ زيرا مثل هميشه با آنها هستم و آنها را در آغوش دارم.

شما و امثال شما اگر عزيزان مرده خود را در خواب مى‌بينيد من فرزندان مرده‌ام را در بيدارى مى‌بينم.

***