بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٣٥٧ - فرمانروايان در قرآن و حديث

٤- مرحوم آيت اللَّه العظمى «خويى» در شرح نهج البلاغه‌اى كه نوشته است، از كتاب «بحار» و «امالى» روايت كرده است كه: اميرمؤمنان ٧ فرمود: خدا در آسمان‌هاى خود، و بالاى عرش قدرتش، اين حقيقت را مى‌داند كه من اين گونه فرمانروايى بر امت را كراهت داشتم، تا اين كه شما اجتماع نموديد و من آن را پذيرفتم و اين كراهت من به خاطر آن است كه شنيدم رسول خدا ٦ فرمود:

هر زمامدارى كه رهبر امت من بعد از من شود، در روز قيامت بپا داشته مى‌شود و نامه عملش را فرشتگان مى‌گشايند؛ پس اگر نجات يابد بواسطه عدلش بوده و اگر ستم كرده است صراط او را مى‌جنباند؛ آنچنان جنباندنى كه مفاصلش از يك ديگر گسيخته مى‌شود، تا آن كه فاصله هر عضوى از اعضاى او با عضو ديگر مسافت صد ساله راه باشد، به طورى كه صراط هم از شدت عذاب او بسوزد، پس اول چيزى كه از او به آتش افكنده مى‌شود، بينى او و رخساره قرص صورتش مى‌باشد[١].

٥- قال على ٧:

ايُّما والٍ احْتَجَبَ عَنْ حَوائِجِ النَّاسِ احْتَجَبَ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَنْ حَوائِجِهِ‌[٢].

«هر زمامدارى كه از نيازمندى و حوايج مردم روى گرداند، و به قضاى حوايج آنها نپردازد؛ خداى متعال نيز روز قيامت از حوايج او رو بپوشاند».

٦- قال الصادق ٧:

مَنْ وَلِىَ شَيْئاً مِنْ امُورِ الْمُسْلِمِينَ فَضَيَّعَهُمْ ضَيَّعَهُ اللَّهُ‌[٣].

[١] - شرح نهج البلاغه، خويى: ١٣/ ٦٩

[٢] - امالى شيخ طوسى: ٧٢٧، مجلس ٣، حديث ١٥٣٠- ٥؛ وسائل الشيعه: ١٧/ ٩٤، باب ٥، حديث ٢٢٠٦٦.

[٣] - ثواب الاعمال: ٢٦٠؛ بحار الانوار: ٧٢/ ٣٤٥، باب ٨١، حديث ٤١.