بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٤٧٧ - امامان از نگاه حضرت رضا

امامت فضل خداى متعال است كه به هر كس بخواهد عطا كند، و پروردگار داراى فضل بزرگى است. آنان چگونه مى‌توانند، امام را انتخاب كنند، در صورتى كه امام عالم است و نادانى در آن راه ندارد، و نگهبانى است كه از زيردستان حمايت كرده و آنها را تنها نمى‌گذارد.

امام معدن قداست، پاكى و مركز عبادت، زهد و علم است. امام به دعوت مخصوص پيغمبر معرفى شده، و از ذريه پاك حضرت زهراى بتول مى‌باشد. در نسب آن هيچ غل و غشى وجود ندارد، و هيچ صاحب حسبى از نظر شرافت و برترى به آن نمى‌رسد.

امام از خاندان قريش، نسل هاشم و از عترت رسول اللَّه است و با رضايت خداى متعال برگزيده مى‌شود.

امام شريف‌ترينِ اشراف، و فردى از خاندان عبدمناف است، علمش همواره در تكامل، و حلمش كامل مى‌باشد. در امر امامت متبحر، در سياست ماهر و عالم است.

اطاعتش بر بندگان واجب، و همواره به امر خداى متعال قيام و اقدام مى‌كند، بندگان خدا را نصيحت كرده، و دين خدا را حفظ مى‌نمايد.

پيامبران و پيشوايان : همواره موفق به توفيقات الهى هستند، و از علوم خفيه پروردگار، حكمت و دانش او برخوردار مى‌گردند، و ديگران از اين موهبت محروم مى‌باشند، علم و دانش آنان، از اهل زمانشان بالاتر است. خداى متعال مى‌فرمايد:

«أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى‌ فَما لَكُمْ كَيْفَ‌