بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٥٠٠ - ولايت فقيه

قَدَرَ عَفى‌ وَاذا جَفا عاتَبَ وَما اسْتَقْصى‌...

«كريم باكى ندارد كه چه مقدار و به چه شخصى عطا مى‌كند و چون ببيند حاجت نزد غير او برند، سخت آشفته و ناراحت مى‌شود، و آن قدر عطا مى‌كند كه براى نيازمند نيازى نماند، ملتجى و پناه‌آورنده را نمى‌راند، چون وعده كند وفا نمايد، و چون جفا نمايد نفس را اعتاب و سرزنش كند».

و هرگز خوبى‌هاى خود را نسبت به ديگران به حساب نياورد، چنانچه حضرت امام خمينى يك بار انقلاب اسلامى و واقعيات صورت گرفته را به خود نسبت نداد، به طور مكرر در اعلاميه‌ها و سخنرانى‌هايش فرمود: اين كارى بود كه شما ملت در سايه اسلام انجام داديد، در حالى كه آنچه واقع شد، از وجود مبارك او بود.

١٥- بايد متوكل باشد، حقيقتى كه در قرآن مجيد بر آن اصرار و پافشارى دارند.

عبد بايد به اداى مسئوليت قيام كند، و در قيام خود تكيه بر حق داشته باشد، به طور يقين بداند كه در تمام امور، وكيل، حضرت رب‌العزّة است و اوست كه تمام زمينه‌هاى پيروزى را فراهم مى‌نمايد.

متوكل جز به خدا، عنايت، لطف و كرامت او فكر نمى‌كند، و در مسيرى كه دارد، مردد و خائف و ضعيف نمى‌شود.

در كتاب شريف «كافى» از امام صادق ٧ نقل شده است:

لَيْسَ شَىْ‌ءٌ الّا وَلَهُ حَدٌّ قالَ: قُلْتُ: جُعْلِتُ فَداكَ فَما حَدُّ التَّوَكُلِّ قالَ الْيَقِينُ قُلْتُ فَما حَدُّ الْيَقِيْنِ قالَ امْ لاتَخافُ مَعَ اللَّهِ شَيْئاً[١].

[١] - كافى: ٢/ ٥٧، باب فضل اليقين، حديث ١؛ وسائل الشيعة: ١٥/ ٢٠٢، باب ٧، حديث ٢٠٢٧٩.