بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٥٠٣ - ولايت فقيه

قدرت و تمام امور مسلمانان مى‌شود، و به واسطه اوست كه پرچم دين به اهتزاز درآمده، شخصيت مسلمانان در تمام مناطق حفظ خواهد شد و دست ظلم، استعمار و استثمار از سر مسلمين كوتاه خواهد گشت.

در حديث است كه در قيامت به عابد مى‌گويند: آدم خوبى هستى كه تا اين حد براى نجات خود، همت به خرج داده‌اى، ولى به فقيه مى‌گويند:

يا ايُّها الْكافِلُ لِايْتامِ آلِ مُحَمَّدٍ، الْهادِى لِضُعَفاءِ مُحِبِّيْهِمْ وَمَوالِيْهِمْ قِفْ تَشْفَعْ لِمَن اخَذَ عَنْكَ اوْ تَعْلَمَ مِنْكَ‌[١]:

«اى عهده‌دار امور امت! كه ضعفاى امت را به حق و حقيقت هدايت كردى و آنان را از هر شرى نجات دادى، بايست و از هر كس از ولايتت بهره گرفت شفاعت كن».

«فيض» بزرگوار، آن محدّث كم نظير و عارف بى نظير و فيلسوف عظيم‌القدر بر اساس آيات و روايات در جلد دوم كتاب پر قيمت «علم اليقين» صفحه ٧٦٣ در اوصاف صاحبان ولايت مى‌فرمايد:

«دين آنان عبارت است از: ورع، عفت، صدق، صلاح، استقامت، اجتهاد، اداء امانت به خوب و بد، طول سجود، روزه، شب زنده‌دارى، اجتناب از تمام محرمات، انتظار فرج، صبر، حسن خلق، معاشرت كريمانه، حسن جوار، عشق اولياء، نفرت از دشمنان خدا، برّ به والدين، احسان به خلق، انفاق، خوف از حق، خشيت، اميد به حضرت رب، مراقبه، محاسبه، مشارطه، طهارت ظاهر و باطن».

و اين همه در فقيهان شيعه، در تمام زمان‌هاى بعد از غيبت تا عصر حاضر

[١] -/ مستدرك الوسائل: ٣/ ٣١٩، باب ١١، حديث ٢١٤٦٥- ٢٧؛ بحارالانوار: ٢/ ٥، باب ٨، حديث ١٠.