بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٥٨١ - ايمان

مختصرى از طلب‌هاى خداى متعال (طبق نقل حديث مورد بحث) توجه كنيد:

ايمان‌

ايمان عبارت است از معرفت و يقين قلبى و اقرار داشتن به زبان و عمل بر طبق آن؛ يعنى انسان هرگاه قلبش به خداى متعال يقين داشت و مطابق آن يقين به زبان اقرار كرد و طبق آن اقرار به تنهايى ايمان نيست، تصدق به تنهايى هم ايمان نيست؛ بلكه تصديق و اقرار و عمل هر سه با هم معناى ايمان است.

خداى متعال در قرآن سوره بقره آيه ٥٨ مى‌فرمايد:

«نيكى آن نيست كه روهاى خود را به سوى مغرب يا مشرق كنيد، آن شخص كه به خدا و روز جزا و فرشتگان آسمانى و پيامبران ايمان دارد، از مال خويش كه آنرا دوست دارد به خويشان و يتيمان و تنگدستان و براه مانده و بيچارگان و در راه آزادى بردگان دهد، و نماز به جاى آرد و زكات دهد و آنان كه چون پيمان بندند و به پيمان خويش وفادارند و نيز بردباران در هنگام سختى و مرض و هنگام جنگ هستند، همين كسان هستند كه راستى پيشه خود كرده‌اند و همچنان پرهيزكارانند».

مردى نزد اميرمؤمنان ٧ آمد و عرض كرد: مرا موعظه كن، حضرت فرمود:

«از آنها مباش كه توقع دارند بدون عمل در آخرت مزدى نصيبشان شود و به واسطه آرزوهاى درازى كه دارند توبه را به تأخير مى‌اندازند و گناه مى‌كنند و مى‌گويند بعد توبه خواهيم كرد.

درباره دنيا مانند اشخاص زاهد حرف مى‌زنند كه گويى اعتنا به آن ندارند؛ اما عملشان مانند كسانى است كه يگانه محبوبشان دنياست. هرچه از دنيا به آنها بدهند سير نشوند و به اندك خودشان قانع نيستند، شكر آن مقدارنعمتى كه به‌