بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ١٢٦ - ٤ قيادت

ملتى كه مساحقه در آنان رواج يافت، قوم لوط بود، كه مردان به مردان سرگرم شدند و زنان بى‌شوهر به يكديگر اكتفا كردند، و به وقت نزول عذاب مرد و زن يك جا هلاك شدند[١].

امام صادق ٧ در جواب زنى درباره زنان مساحقه‌گر فرمود:

«در جهنم‌اند، چون قيامت شود چادرهايى از آتش بر آنان پوشيده شود، و عمودهاى آتشين در باطن و عورتشان داخل كنند، و آنها را در جهنم اندازند.

عرض كرد: در قرآن از اين مسئله ياد شده؟ فرمود: آرى، عرض كرد: كجا؟

فرمود اصحاب الرس»[٢].

٤ قيادت‌

قيادت، رساندن مرد و زن به يكديگر براى زنا، يا مرد و مرد براى لواط است و در حرام بودن آن و به گفته بعضى كبيره بودنش شكى نيست.

دو روايت‌

پيامبر اسلام ٦ فرمود:

«هر كس براى زنا بين مرد و زنى واسطه شود، خداوند بهشت را بر او حرام كرده و جايش در دوزخ است، كه دوزخ بدجايى است، و دائم مورد خشم خداست تا بميرد»[٣].

[١] - كافى: ٣/ ٩١، باب معرفة دم الحيض، حديث؛ وسائل الشيعه ٢٠/ ٣٤٤، باب ٢٤، حديث ٢٥٧٨٦.

[٢] - تفسير قمى: ٢/ ١١٣؛ وسائل الشيعه: ٢٠/ ٣٤٧، باب ٢٤، حديث ٢٥٧٩٤.

[٣] - ثواب الاعمال: ٢٨٦؛ وسائل الشيعه: ٢٠/ ٣٥١، باب ٢٧، حديث ٢٥٨٠٣.