بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٦١ - بندگى گويندگان

مهمترين نوع بندگى‌

راويان احاديث از امام باقر ٧ نقل مى‌كنند، كه حضرت در ترجمه بندگى فرموده است:

«هر كس سخن گوينده‌اى را بشنود و به آن عمل كند او را بندگى كرده است، اگر سخن را از منبع صحيح شنيد و به اجرا گذاشت بندگى صحيح ورنه دچار عبوديت غلط شده است»[١].

بندگى گويندگان‌

گويندگان را در يك تقسيم مى‌توان به دو گروه تقسيم نمود:

١- گوينده صادق، حكيم، عادل، خيرخواه، عالم، بينا و دلسوز.

٢- گوينده كاذب، خائن، غارتگر، شقى و گمراه.

خداوند بزرگ متكلمى است كه مستجمع جميع صفات كمال است، و همانند او كسى طالب خير دنيا و آخرت بشر نيست، البته براى رسيدن به كمالات و حقيقت گفتار او، بايد دست به دامن سه نفر زد: پيامبر، امام معصوم، فقيه جامع الشرايط. پيامبر و امام با تفسير و توضيحشان بر قرآن، و فقيه با اجتهادش در روايات و عرضه اجتهاد از مسائل الهى خبر مى‌دهند.

انسان با شنيدن سخن پيامبر، امام و فقيه و به اجرا گذاشتن آن، در حقيقت خدا را عبادت كرده؛ زيرا پيامبر، امام و فقيه فقط مبلّغ فرهنگ حقند، و در اين خط، انسان جز عبادت خدا عبادت ديگرى ندارد؛ زيرا در قرآن مجيد اطاعت از

[١] - قال الباقر ٧:« مَنْ اصْغى‌ الى‌ ناطِقٍ فَقَدْ عَبْدَهُ فَانْ كانَ النَّاطِقُ يُؤَدى عَنِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَقَدْ عَبَدَ اللَّهَ وَان كانَ النَّاطِقُ يُؤَدّى عَنِ الشَّيطانِ فَقَدْ عَبَدَ الشَّيطانَ»( كافى: ٦/ ٤٣٤، باب الغناء، حديث ٢٤).