بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ١١٠ - آثار سخنان مباح

كه آنچه گويى يا سخن حرام باشد يا مباح، اگر حرام باشد و محظور، خود عذاب خداى در زير آن است كه طاقت آن ندارى كه در حديث است كه: رسول خدا صلوات اللَّه و سلامه عليه فرمود كه:

«آن شب كه مرا به آسمان بردند، قومى را ديدم كه مردار مى‌خوردند گفتم: اى جبرئيل ايشان كيستند؟ گفت: كسانى هستند كه گوشت مردگان خورند».

و «معاذ» را گفتند: زبان خود را از حمله به قرآن و طالبان علم بريده‌دار، و مردمان را به زبان خود مدر كه سگان دوزخ تو را بدرند.

«ابوقلابه» مى‌گويد:

«در غيبت كردن خرابى دل است از هدى، تا فرا راه راست نبيند اين سخن است كه حرام است».

آثار سخنان مباح‌

اول: مشغول كردن كرام الكاتبين به چيزى كه در آن فايده و خيرى نباشد. حق مردم عاقل آن است كه از ايشان شرم دارد و ايشان را نرنجاند:

«ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ»[١].

دوم: فرستادن نامه نزد خداى تعالى، پر از لغو و هرز و بيهوده. پس بنده بايد از اين حذر كند و از خداى تعالى بترسد.

گفته‌اند: يكى به ديگرى نگريست، و سخنى ناسزا گفت، او را گفت: اى مرد! نوشته‌اى به نزد خداى تعالى مى‌فرستى، بدان كه چه مى‌نويسى در آن.

سوم: خواندن آن در روز قيامت نزد خداى عزوجل در برابر مردمان با رنج،

[١] - ق( ٥٠): ١٨.« هيچ سخنى را به زبان نمى‌گويد جز اينكه نزد آن‌[ براى نوشتن و حفظش‌] نگهبانى آماده است».