بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٢٨٠ - خوشبختىها

ديگرى نهفته نيست. در مسلك روحانيت محض و عزلت‌گزينى نيز، چنان كه شنيده‌ايم جز فساد و از هم وارفتگى و ويرانى و تباهى كه موجب از دست دادن ويژه‌گى‌ها و مزاياى انسانيت است و فكر و اراده و كار را از آدمى سلب مى‌كند، سودى ندارد.

از اين جهت چاره‌اى نيست جز آن كه حكمت آفريدگار، انسان را به سوى يك آراستگى همه جانبه سوق دهد؛ تا موقعيتش محفوظ مانده و هدف آفرينش را بتواند دنبال كند. وى در سايه اين آراستگى مى‌تواند از نعمت اراده، آزادى، انديشه و از نتايج جد و جهد و فعاليت، آن هم در كادر ايمان و عدل و در امنيت و ثبات سود جويد.

رسالت رهبر عاليقدر اسلام چنين آراستگى مطلوبى را به ارمغان آورده و مى‌آورد، چنانچه خداى متعال در قرآن مجيد مى‌فرمايد:

«همانا از جانب خدا براى شما نور و كتابى آشكار آمد كه با آن خدا هدايت مى‌كند كسى را كه از پى خشنوديش راه سلامت پويد، و او را از تاريكى‌ها به نور كشانده به راه راستش هدايت مى‌كند»[١].

رسالت مزبور، پايه و اصلاحات خود را براى تحقق بخشيدن به خوشبختى مطلوب بشر، بر واقعيت آفرينش انسانى قرار داده است، اين واقعيت عبارت از اين است كه انسان داراى تن و روان است كه هر كدام جداگانه به دنبال بهره‌هاى ويژه خود مى‌گردند.

خوشبختى‌ها

انسان با آفرينش معجزه آسايى كه دارد، بدون تماميت بهره‌هاى جسمى‌

[١] - قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ* يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ وَ يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَ يَهْدِيهِمْ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌[ مائده( ٥): ١٥- ١٦].