بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ١٠٢ - قرآن و زبان

مى‌گويند: آياتى كه در قرآن مجيد براى بيان احكام فقهى نازل شده نزديك به پانصد آيه است كه محققينى همچون «مقدس اردبيلى» مجموع آن آيات را در يك كتاب، تحت عنوان «آيات الاحكام» جمع آورى كرده است.

فقه اسلامى نزديك به هشتاد و سه بخش است: باب طهارت، صلوة، صوم، زكات، اعتكاف، حج، امر به معروف و نهى از منكر، جهاد، قضاء، شهادات، يمين و عهد و قسم، كفارات، نذر، تجارت، مضاربه، مساقات، مزارعه، ازدواج، طلاق، رضاع و... هر يك ابوابى جداگانه و داراى فروعات فقهى زيادى است؛ ولى براى تمام اين ابواب در قرآن مجيد بيش از پانصد آيه وجود ندارد.

قرآن و زبان‌

درباره زبان در قرآن مجيد نزديك به دويست و هشتاد و سه آيه آمده است.

به عنوان نمونه به چند آيه توجه كنيد: تنها در سوره‌هاى «صف» و «حجرات» كه به سوره اخلاق معروف است چندين آيه وجود دارد، مانند:

١- «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ* كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ»[١].

«اى مؤمنان! چرا چيزى را مى‌گوييد كه خود عمل نمى‌كنيد؟* نزد خدا به شدت موجب خشم است كه چيزى را بگوييد كه خود عمل نمى‌كنيد».

٢- «وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ»[٢].

[١] - صف( ٦١): ٢- ٣.

[٢] - حجرات( ٤٩): ١٢.