بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٥٧٣ - سيره على بن الحسين

يك خراش در بدن»[١].

اين حديث دلالت دارد كه امام سوم آن كتاب را به دختر خود داد تا بعد از شهادت، به امام بعد از او بسپارد و آنچه براى تربيت اجتماع، بعد از قرآن لازم بوده در كتاب مخصوصى كه از امام سوم به امام چهارم داده‌شده مندرج بوده است.

سيره على بن الحسين ٧‌

مردمى كه تابع عالم مادى گشته و در مراحل زندگى از آن متابعت مى‌كنند، در نخستين قدم زندگى در گرايش به امور معنوى و مبارزه با تمايلات نفسانى مأيوس گشته و در نتيجه در قيد ماديت و محيط ماديگرى غوطه‌ور مى‌شوند و اجتماع، مدنيت، سياست، معيشت و ساير زمينه‌هاى حيات آنها، از فضيلت خالى مى‌ماند و از راهنمايى‌هاى معنويت بى‌بهره مى‌گردند. اين مهمترين عامل گسترش فساد، ظلم و بيدادگرى است.

اما اسلام مى‌گويد: خداى متعال انسان را در زمين جانشين خود قرار داد و يك سلسله وظايف را براى او مقرر نمود و براى انجام دادن آن، كالبد زيباى بدن را به روح او ارزانى داشت؛ بنابراين از نظر اسلام، بدن زندان روح نيست؛ بلكه محل فعاليت‌هاى روحى است.

عبادت در اسلام فردى و اجتماعى است؛ از نظر عبادات فردى، امام چهارم ملقب به «زين‌العابدين» و «سيدالساجدين» شد و از نظر اجتماعى كتب حديث‌

[١] - كافى: ١/ ٢٩٠، باب ما نص اللَّه عزوجل ورسوله على...، حديث ٦؛ بحار الانوار: ٢٦/ ٥٠، باب ١، حديث ٩٦.