بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٤٢ - آثار شوم خودفراموشى

بسيارى از امور را حلال يا حرام مى‌دانند؛ ولى غافلند كه رحمت خدا بر خودشان حرام است و عذاب حق بر آنان امرى واجب و ضرورى است.

آنان كه از خود آگاه نيستند بر بسيارى از برنامه‌ها، جايز است و جايز نيست مى‌گويند؛ ولى خود را در معرض مسائلى كه از طرف خداى متعال حكم جايز است دارد قرار نداده و از افتادن در برنامه‌هايى كه از طرف حق جايز نيست نگاه نمى‌دارند.

آثار شوم خودفراموشى‌

كسى كه خود را نشناخته و يا خود را فراموش كرده باشد؛ حتى اگر معدن همه عيوب شود كه هر يك از اين عيوب در خانواده و جامعه مشكلاتى را به بار آورد، حس نمى‌كند. كسى كه آگاه به مقام خود نيست، كسى كه دچار عذاب خودفراموشى است، كسى كه گرفتار مرض غفلت از خويش است چگونه عيب مرضى را كه عارض اوست حس كند، و درد آن را بفهمد؟

خودفراموشى علت بسيارى از رذايل اخلاقى و مفاسد عملى است كه در صورت گسترده شدن رذايل و مفاسد، رابطه انسان با خدا قطع شده و دچار هلاكت ابدى مى‌گردد. گرفتاران بند غفلت، از حقايق دورند و ابواب رحمت حق به روى آنان بسته است، اين بيچاره‌ها در همه چيز غور مى‌كنند؛ ولى به فكر خود نيستند، و در مقام علاج هر دردى هستند؛ ولى به علاج دردهاى خويش برنمى‌خيزند.

امير مؤمنان ٧ در روايتى مى‌فرمايد:

عَجِبْتُ لِمَنْ يَنْشُدُ ضالَّتَهُ وَقَدْ اضَلَّ نَفْسَهُ فَلا يَطْلُبُها[١].

[١] - غرر الحكم: ٢٣٣، حديث ٤٦٥٨.