بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٢١١ - دين

جانشين خود قرار داد. «اميّه» پسر عبد شمس بر عموى خود هاشم حسد ورزيد و اين نخستين دشمنى و اختلافى بود كه ميان خاندان هاشم و اميّه رخ داد و تا مدت‌ها ادامه داشت.

پس از مرگ هاشم پسرش «عبدالمطلب» جانشين وى شد. در آن زمان طايفه قريش نسبت به ساير قبيله‌هاى حجاز مزيّت و برترى ويژه‌اى داشت، اين بود صورتى از وضع شهرنشينى مردم عرب قبل از اسلام.

دشمنى‌هاى عجيب و غريب مردم مكه و آزارهاى خطرناكى كه از آنان نسبت به پيغمبر اسلام ٦ صادر شد، نشان مى‌دهد كه شهرنشينى در آداب و اخلاق آنان كمترين تأثيرى نكرده بود؛ يعنى از شهرنشينى جز نام، چيز ديگرى براى آنان نبود، به عبارت ساده‌تر مى‌توان گفت: ظهور اسلام از شهرى بود كه شهروندان آن از هيچ كدام از برنامه‌هاى انسانيت و آدميت بهره‌اى نداشتند.

دين‌

در آن زمان كه قهرمان توحيد؛ يعنى حضرت ابراهيم ٧ به فرمان خداى متعال فرزند عزيزش اسماعيل ٧ و مادرش هاجر ٣ را در نقطه‌اى بى‌آب و علف منزل داد، آب زمزم از بركت وجود اسماعيل جوشيد و همين امر سبب شد تا جمعى از باديه‌نشينان به آن مركز كوچ كنند.

مدتى بعد حضرت ابراهيم ٧ مأموريت يافت تا با كمك فرزندش خانه كعبه را بنا كند. با ساخته شدن خانه حق، شالوده شهر مكه ريخته شد، آنگاه از نسل اسماعيل فرزندى به وجود آمد به نام «عدنان» كه جد اعلاى عرب‌هاى عدنانى است.