بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٤٢٤ - ولايت الله

«قُلْ أَ غَيْرَ اللَّهِ أَبْغِي رَبًّا وَ هُوَ رَبُّ كُلِّ شَيْ‌ءٍ»[١]

«بگو آيا غير خدا پروردگارى را بطلبم در حالى كه او پروردگار همه چيز است».

در حق مالكيت او آنچه مطرح است، اين است كه وجودش مقدس و بر تمام آسمان‌ها و زمين، و آنچه در آنهاست ملكيت ذاتى دارد، و كسى را نمى‌رسد كه در جنب مالكيت او ادعاى ملكيت بر چيزى و بر شيى‌ء داشته باشد، كه ملكيت انسان بر عناصر و اشيا اعتبارى است، و حق تصرفش در املاك تنها به اذن حضرت اوست.

انسان را نمى‌رسد كه به بيش از آنچه محصول سعى و كوشش اوست دست‌اندازى كند، و در هيچ زمينه‌اى براى وى حق تكاپو نيست، و آنچه در اختيار اوست از آن مولاست، و بر اوست كه در مسئله تصرف، گردن به امر حضرت او نهد، و از بخل، امساك، حرص، جمع نعمت از طريق نامشروع و خرج آن در راه حرام، با كمال قدرت و شدت روحى بپرهيزد، و زمينه استفاده ديگران را كه عباد مالك حقيقى‌اند، از عنايات حضرت حق فراهم آورد، و چون مال خدا در دست غاصب و ستمكار ببيند، به هر نحو ممكن قيام كند و آن را از دست غاصب پس گرفته به صاحب حق كه مؤمن و مسلمان است برساند.

«وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما»[٢]

«حكومت آسمان‌ها و زمين و آنچه ميان آن دو قرار دارد از آن خداست».

امام صادق ٧ كه منبع علم الهى و آگاه به حقايق و اسرار است، در روايت‌

[١] -/ انعام( ٦): ١٦٤.

[٢] -/ مائده( ٥): ١٧.