بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٣٧٠ - پيامآوران قانون الهى

پيام‌آوران قانون الهى‌

گفتيم كه نياز بشر، به قانون تشريعى، يك نياز حتمى و ضرورى است، كه تنها تأمين كننده اين نياز خداست.

اكنون بايد بررسى كرد كه چگونه انسان مى‌تواند با قوانين الهى ارتباط پيدا كند؟ بايد گفت: از آنجا كه انسان نمى‌تواند با خداى بزرگ تماس مستقيم داشته باشد، عقلًا لزوم بعثت سفيران الهى ثابت مى‌شود؛ يعنى برانگيخته شدن انسان‌هايى جامع و كامل تا واسطه بين انسان و خدا باشند.

بر مبناى همين احتياج است كه از ميان انسان‌ها، بهترين و عالم‌ترين و كامل‌ترين آنان مبعوث به رسالت شدند، تا با اتصالى كه به غيب داشتند، وحى را كه مجموعه قوانين تشريعى است، براى بشر به ارمغان آورند. در اين مسير خود پيامبران هم مجاز شدند كه آنچه را به مصلحت امّت ديدند، اجراى آن را از امّت بخواهند و هر چه را به ضرر آنان تشخيص دادند، آن را بر امّت حرام كنند.

خداى متعال هم مصلحت انديشى انبيا را مصلحت انديشى خود دانست و كلام آنان را مساوى با وحى قرار داد:

«وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا»[١].

«و [از اموال و احكام و معارف دينى‌] آنچه را پيامبر به شما عطا كرد بگيريد و از آنچه شما را نهى كرد، باز ايستيد».

«وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‌* إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌»[٢].

«و از روى هوا و هوس سخن نمى‌گويد.* گفتار او چيزى جز وحى كه به او نازل مى‌شود، نيست».

[١] - حشر( ٥٩): ٧.

[٢] - نجم( ٥٣): ٣- ٤.