بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٤٧٤ - امامان از نگاه حضرت رضا

خردها در اين موضوع حيران، و چشم‌ها كور، بزرگان در اين وادى كوچك، حكما و دانايان سرگردان، بردباران از درك آن قاصر و سخنگويان از سخن گفتن عاجزند.

خردمندان به جهل خود اعتراف كرده، و شعراء زبانشان بند آمده، و اديبان از فهم آن ناتوان شده، و بليغان زبان بند گرديده‌اند.

اينان قدرت ندارند مقام آنها را وصف كرده، يا فضيلتى از فضايل امام را بيان كنند، و به عجز و ناتوانى و تقصير خود، در اين موضوع اعتراف دارند. چگونه مى‌توانند امام را با صفات او وصف كرده و يا او را به حقيقتاً تعريف نمايند.

علما و دانايان قدرت ندارند امر امام را درك كنند، و كسى نيست كه بتواند جاى امام را بگيرد و جامعه را از وجود او بى‌نياز كند. مردم نخواهند توانست حقيقت وجودى امام را بشناسند.

امام مانند ستاره است، كه كسى نمى‌تواند بر آن دست يابد و يا حقيقتاً او را وصف كند، پس مردم از كجا قدرت دارند امام را انتخاب نمايند، و كجا عقل آنها به اين موضوع خواهد رسيد، و در كجا مانند اين يافت مى‌گردد؟!

آيا گمان مى‌كنيد اين فضايل و خصوصيات در غير آل‌رسول ٦ پيدا مى‌شود؟ به خداى متعال سوگند! نفس آنها خودشان را تكذيب كرده، و اباطيل، آنان را به آرزوهاى دور و دراز كشانده.

مردم به جايگاه بلند و گذرگاه سختى بالا رفته‌اند، كه از آن مقام بلند قدم‌هايشان خواهد لغزيد، و بر زمين افكنده خواهد شد.

در انتخاب امام به عقل ناقص خود مناضله كردند، و به رأى باطل خويش به مبارزه برخاستند، و چيزى جز دورى از حق را به دست نياوردند، خداى متعال آنان را بكشد كه دروغ و افترا بستند.

آنان مقام مشكلى را براى خود اتخاذ كرده، و سخنان دروغ گفته و افترا بستند