بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ١٦٢ - نور

كه فكر مى‌كنيد، و نيز كليّه مكتب‌هاى ضد خدا و ضلالت و گمراهى و حاكميت هواى نفس و.. همه و همه تاريكى است، و انسان براى حركت به سوى كمال، و مبارزه با هر نوع تاريكى اگر چراغى فرا راه حيات نداشته نباشد، چگونه مى‌تواند بدون ضربه خوردن از تاريكى‌ها به مقصد رسيده و نجات يابد؟

اين است كه در قرآن مجيد در اول سوره ابراهيم به اين نكته اشاره مى‌كند، كه: من آمده‌ام تا بشر را از ظلمت‌ها نجات داده و به وادى نور كه عبارت از تمام حقايق الهى است رهنمون شوم:

«الر كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلى‌ صِراطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ»[١].

«الر- [اين‌] كتابى است كه آن را بر تو نازل كرديم تا مردم را به اجازه پروردگارشان از تاريكى‌ها [ىِ جهل، گمراهى و طغيان‌] به سوى روشنايىِ [معرفت، عدالت و ايمان و در حقيقت‌] به سوى راه [خداىِ‌] تواناى شكست‌ناپذير و ستوده بيرون آورى».

در تفسير «انوار درخشان» در ترجمه «نور» كه اسم و يا وصف قرآن است آمده: قرآن نور مبين است، يعنى معرفت و بصيرتى در قلوب اهل ايمان و پيروانش پديد مى‌آورد، و شعاعى است كه از ساحت پروردگار بر دل‌هاى آنان مى‌تابد، كه همواره در مقام كسب فضيلت برآيند، و در مسير زندگى فردى و اجتماعى كه با حوادث جهان آميخته است از هر خطر ايمن بمانند.

قرآن طريق زندگى سعادتمندانه را آشكار مى‌سازد، و پيروانش در اثر بصيرتى كه دارند، اعمالى كه به نفع آنهاست را برگزينند، و آنچه به ضرر و زيان آنهاست را ترك كنند؛ زيرا چنانچه روح تعليمات در دل‌هاى آنها رسوخ كند

[١] - ابراهيم( ١٤): ١.