بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٨٣ - بايدها

برد، و دنيا را كشتزار آخرت دانست و دنيا را سبب و مقدمه و وسيله‌اى براى سعادت ابدى و رسيدن به نعمت جاودانى فردا به حساب آورد.

به تعبير ديگر: دنيا جاى آراسته شدن به مسئوليت است، آن مسئوليتى كه در سايه آن مى‌توان به مقصد اعلاى جهان؛ يعنى خداى بزرگ رسيد.

از تمام دنياهايى كه قبل از اين جهان داشتيم مانند: عالم خاك، صلب پدر، رحم مادر، و دنياهايى كه بعد داريم مانند: جهان برزخ، قيامت و محشر، اين دنيا مهم‌تر است؛ زيرا شخصيت و ارزش ما در اين دنيا، در سايه تكاليف تحقق پيدا مى‌كند و عظمت و بزرگى در اين دنيا در سايه اجراى مسئوليت‌ها ساخته مى‌شود.

با توجه به چنين شناختى از دنيا، زمينه قبول حسنات و رد رذايل در وجود فراهم مى‌گردد، و پس از آماده شدن اين زمينه، نوبت به ميدان آوردن اراده و عزم و نشان دادن خضوع در برابر حق است.

بايدها

در اينجا بايد با رجوع به قرآن و آثار اسلامى يا رجوع به عالم ربانى از وظايف و تكاليف مطلع شده و به تدريج آن وظايف را كه عبارت از حلال و حرام، واجب و مباح، و خلاصه حقوق خدا و حقوق مردم است به كار برد.

در ميان تكاليف و مسئوليت‌ها، قواعد اخلاقى و به تعبير ديگر آنچه را بايد به عنوان حسنات به آن آراسته شد، و آنچه را بايد به عنوان رذايل از خود دور كرد، نقش عمده‌اى دارند؛ و آن نقش عبارت از حفظ ايمان و عمل صالح و تصحيح روابط انسان با مردم است.

ما وقتى به قرآن و روايات مراجعه مى‌كنيم، مى‌بينيم مكرر به حفظ حسنات اخلاقى، يا آراسته شدن به آن سفارش شده و كنار ماندن از رذايل يا معالجه آن را از واجبات دانسته‌اند، و حتى رسيدن به مقام قرب و قبول اعمال و شكوفا شدن‌