بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٨٤ - جستارى در روايات

ايمان را در سايه رعايت قواعد پاك اخلاقى قلمداد كرده‌اند.

جستارى در روايات‌

١- عن عمرو بن سعيد بن هلال الثقفى عن ابى عبداللَّه ٧ قال:

قُلْتَ لَهُ انّى لاالْقاكَ الّا فِى السِّنِيْنَ فَاخْبِرْنِى بِشَى‌ءٍ آخَذَ بِهِ، فَقالَ:

اوْصِيْكَ بِتَقْوىَ اللَّهِ وَالْوَرَعِ وَالْاجْتِهادِ وَاعْلَمْ انَّهُ لايَنْفَعُ اجْتِهادٌ لاوَرَعَ فِيْهِ‌[١].

«عمروبن سعيد گويد: به حضرت صادق ٧ گفتم: من هر چند سال يكبار موفق به زيارت شما مى‌شوم، به من برنامه‌اى بدهيد تا آن را به كار بندم، فرمود:

«ترا به پرهيزكارى و پاكدامنى و كوشش در عبادت و خدمت به خلق سفارش مى‌كنم و بدان كه سعى و كوشش بدون خوددارى از گناه سودى ندارد».

ى! كسى كه ورع ندارد، از خوردن مال حرام و آلوده شدن به عمل حرام ترسى ندارد، در اين صورت با داشتن نماز و روزه و حج و... مانند مريضى است كه براى به دست آوردن سلامت دارو بخورد؛ ولى از خوردن غذاهاى فاسد يا مضر پرهيز نكند، آيا با عدم پرهيز، دارو اثر خود را مى‌بخشد؟

٢- باز در روايتى امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

اتَّقُو اللَّهَ وَصُونُوا دِيْنَكُمْ بِالْوَرَعِ‌[٢].

«تقواى خدا را پيشه كنيد و دين خود را با ورع حفظ نماييد».

در اين روايت مهم مى‌بينيم كه حفظ دين در گرو يكى از مسائل مهم اخلاقى يعنى «ورع» است. جداً اگر ورع نباشد راهى براى پابرجا بودن دين، وجود نخواهد داشت.

[١] - كافى: ٢/ ٧٨؛ وسائل الشيعه: ١٥/ ٢٤٣، باب ٢١، حديث ٢٠٣٩٢.

[٢] - كافى: ٢/ ٧٦، باب الورع، حديث ٢؛ بحار الانوار: ٦٧/ ٣٠٨، باب ٥٧، حديث ٣٥.