بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٤٩٩ - ولايت فقيه

بتواند با آن مالك خشم خود شود و حسن رهبرى نسبت به مردمى كه در اختيار اويند؛ تا جايى كه همانند پدر مهربان نسبت به فرزندش باشد».

١١- داراى عفو و گذشت باشد، آنجا كه لازمه بخشش و عفو است به راحتى درگذرد، كه رسول خدا فرمود: بهترين اخلاق اهل دنيا و آخرت گذشت است.

١٢- داراى حسن خلق و مكارم نفسى باشد، كه مكارم اخلاق، هدف نبوت انبيا است و واجب است وجود رهبر منبع مكارم، و چشمه محسنات باشد، تا امت از او شكل بگيرند و مملكت از وجود مردم با اخلاق، گلستان عشق، محبت، رحمت، رأفت، مهر، وفا، صداقت و صفا گردد.

١٣- رهبر، مصالح امت را بر مصالح فردى خود مقدم مى‌نمايد، و در بسيارى از مواقع جهت دست‌يابى امت به حقوقشان، از حق خود مى‌گذرد، و چه بسا كه جان خود و عزيزانش را در مسير بيدارى، رشد و كمال امت فدا كند. به فرموده قرآن مجيد:

«وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ»[١].

«و آنان را بر خود ترجيح مى‌دهند، گرچه خودشان را نياز شديدى [به مال و متاع‌] باشد».

١٤- داراى كرم، آقايى و بزرگوارى باشد، تا در محور وجودش، درد دردمندان دوا گردد، و حاجت حاجتمندان روا شود، و مرض مريضان شفا يابد.

درباره شخص كريم گفته شده:

انَّ الْكَريِمَ لايُبالِى ما اعْطى‌ وَلِمَنْ اعْطى‌ وَانَّ رَفْعَ حاجَةٍ الى‌ غَيْرِهِ لايَرْضى‌ وَاذا اعْطِى زادَ عَلى‌ مُنْتَهَى الرَّجاءِ وَلا يُضِيْعُ مَنْ لاذِبِهِ وَالْتَجى‌ وَاذا وَعَدَ وَفى‌ وَاذا

[١] -/ حشر( ٥٩): ٩.