بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٤٧٩ - امامان از نگاه حضرت رضا

هرگاه خداى متعال بنده‌اى را براى امور بندگانش انتخاب كرد، به او شرح صدر عطا مى‌كند، و دل او را از علم و حكمت سيراب مى‌گرداند، و از علوم خود به او الهام مى‌نمايد، پس از اين، از پاسخ سئوالات باز نمى‌ماند و در طريق ثواب، حيران و سرگردان نمى‌باشد.

امام معصوم، مؤيد، موفق و مسدد است، از خطا و لغرش مأمون و از اشتباه و خطا مصون مى‌باشد، خداى متعال او را چنين خلق كرده كه تا براى بندگانش حجت باشد، و شاهد در ميان مردم گردد، و اين فضيلتى است كه خداى متعال صاحب فضل بزرگ است. آيا مردم توانايى دارند چنين امامى را با اين صفات اختيار كنند؟ و يا كسى را كه اختيار كرده‌اند؛ داراى اين صفت مى‌باشد؟ تا او را بر ديگران مقدم دارند؟

به خدا سوگند! از حق تجاوز كردند، و كتاب خداى متعال را پشت سرافكندند. گويا نمى‌دانند چه كارى مرتكب شده‌اند، هدايت و شفاء در كتاب خداى متعال است؛ لكن مردم آن را كنار گذاشتند و از هوى و هوس خود پيروى كردند.

خداى متعال آنان را مذمت و سرزنش كرده و از خود دور نموده و فرمود:

«وَ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَواهُ بِغَيْرِ هُدىً مِنَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ»[١].

و نيز فرمود:

[١]« و گمراه‌تر از كسى كه بدون هدايتى از سوى خدا از هواهاى نفسانى خود پيروى كند، كيست؟ مسلماً خدا مردم ستمكار را هدايت نمى‌كند»[ قصص( ٢٨): ٥٠].