آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٠٢ - ن - دعا براى برادران دينى و التماس دعا از ايشان

و نيز فرمود:

٤٨٨- «قال رسول اللَّه- ٦- ما مؤمن دعا للمؤمنين الّا ردّ اللَّه عليه مثل الّذى دعا لهم به من كلّ مؤمن و مؤمنة مضى من اوّل الدّهر الى ما هو آت الى يوم القيامة، و انّ العبد ليؤمر به الى النّار يوم القيامة فيسحب فيقول المؤمنون و المؤمنات: يا ربّ، هذا الّذى كان يدعو لنا، فيشفعوا فيه، فيشفّعهم اللَّه فيه فينجو».

يعنى: «رسول حق- ٦- فرمود: هر گاه مؤمنى براى مؤمنين دعا كند، خداوند متعال همان دعا را به تعداد هر مرد و زن مؤمنى كه از ابتداى خلقت تا قيام قيامت مى‌آيند، به او بر مى‌گرداند، روز قيامت بنده‌اى را مى‌آورند فرمان مى‌رسد: او را به آتش ببريد، ملائكه او را كشان كشان به سوى آتش مى‌برند، در اين حال مردان و زنان با ايمان مى‌گويند: پروردگارا! اين همان فردى است كه براى ما دعا كرده، اينجاست كه آنان براى اين فرد، شفاعت مى‌كند، خداوند متعال هم شفاعت آنان را مى‌پذيرد و او نجات مى‌يابد».

«على بن ابراهيم» از پدرش نقل كرده است كه: «عبد اللَّه بن جندب» را در عرفات در حالى ديدم كه كسى چون او در آنجا يافت نمى‌شد، دستهايش به سوى آسمان بلند بود و اشك از گونه‌هايش بر زمين مى‌ريخت، وقتى مردم رفتند به او گفتم:

اى ابا محمد! من كسى را چون تو (غرق در ذكر و دعا و سوز گداز) نديدم، گفت: به خدا قسم! دعا نكردم مكر براى برادران دينى‌ام، چون امام كاظم- ٧- به من خبر داد كه:

٤٨٩- «من دعا لاخيه بظهر الغيب نودى من العرش: و لك مائة الف ضعف».

يعنى: «كسى كه براى برادران دينى در پشت سرشان دعا كند، از عرش الهى ندا مى‌رسد كه «صد هزار برابرش، براى تو باد».