آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٣٦ - قسم اول ضروريات زندگى

مى‌فرمايد:

- إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ‌[١].

يعنى: «اسرافكاران، برادران شياطينند».

و رسولش- ٦- فرمود:

١٧٩- «من بذّر، افقره اللَّه‌

». يعنى: «كسى كه ريخت و پاش داشته باشد، خداوند متعال او را فقير خواهد ساخت».

و نيز فرمود:

١٨٠- «ما عال من اقتصد»

. يعنى: «آنكه ميانه روى داشته باشد، نيازمند نخواهد شد».

در قبال افرادى كه بايد مخارج آنان را بر عهده گرفت، وظايف و تكاليفى هست به شرح ذيل: اوّل- خود انسان:

بايد از پر خورى اجتناب نمود چون از رسول خدا- ٦- روايت شده است كه:

١٨١- «حسب ابن آدم لقيمات يقمن صلبه فان كان و لا بدّ فليكن الثّلث للطّعام و الثّلث للشّراب و الثّلث الآخر للنّفس»

يعنى: «براى فرزند آدم چند لقمه كه بتواند او را سر پا نگه دارد كافى است، پس وقتى احتياج به غذا پيدا كرد (مبادا شكم را از غذا پر كند بلكه) يك سوم را به غذا اختصاص بدهد، يك سوم ديگر را به نوشيدنيها و يك سوم آخر را براى نفس كشيدن».

و نيز فرمود:

[١] - سوره اسراء، آيه ٢٧.