آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٥٨ - ١٢ -«الاعلى»

ابتدا دارد، نمى‌باشد، پس تنها او اوّل و آخر است.

٧- «السّميع»:

يعنى شنونده‌اى كه كلام مخفى و سخن در گوشى را مى‌شنود كلام آشكار و سخن پنهان و حرف زدن و سكوت كردن نزد او مساوى است.

گاهى اوقات شنيدن به معناى پذيرفتن و اجابت كردن نيز مى‌آيد، چون او كسى است كه توبه را از بندگانش مى‌پذيرد و دعا را مى‌شنود (و اجابت مى‌كند) و نيز گفته شده كه «سميع» يعنى عالم به شنيدنيها كه عبارتند از صداها و حروف، ثبوت اين معنا براى او ظاهر است به دو دليل:

١- چيزى از صداهاى مخلوقاتش از او غايب و پنهان نيست.

٢- او به هر چيز معلومى عالم است كه يكى از آن معلومات، صداهاى مخلوقات مى‌باشد.

٨- «البصير»:

او بيننده است، يعنى به چيزهاى مخفى آگاه است. و نيز گفته شده «بصير» يعنى عالم به ديدنيها.

٩- «القدير»:

به معناى قادر و توانگر است كه از قدرت و توان بر چيزى گرفته شده، پس هيچ چيز طاقت سرپيچى از مراد او را ندارد و نمى‌تواند از اراده و فرمان او، سرباز زند.

١٠- «القاهر»:

كسى است كه بر گردنكشان غالب است و بندگان را با مرگ، مغلوب مى‌سازد، در جايى كه او اراده داشته باشد، چيزى طاقت سرپيچى را ندارد.

١١- «العلىّ»:

كسى كه از اوصاف مخلوقات منزه است و از توصيف شدن بدان برتر.

گاهى اوقات نيز به معناى كسى است كه به واسطه قدرت بر خلق يا برتر از آنهاست يا برتر است از اينكه شبيه و مانندى داشته باشد. و نيز برتر است از وسوسه‌هاى جاهلان و افكار گمراهان، پس او متعالى است از آنچه ستمكاران در باره‌اش مى‌گويند.

١٢- «الاعلى»:

به معناى غالب است، همانند كلام خداوند متعال (به‌