آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٥٣٣ - ١٣ - نجات از سختيها و روزى حلال

و بر توكل- نظير حفظ كردن و ترحم- اطمينان پيدا كنند.

تعريف «توكل» را از حضرت صادق- ٧- پرسيدند، فرمود:

٨٠٩- «ان لا يخاف مع اللَّه شيئا»

. يعنى: «اگر خدا را همراه خود مى‌داند، از چيزى نهراسد».

بنا بر اين، آيه مورد بحث، براى بندگان، رسا و براى كسانى كه ارشاد را مى‌طلبند، كافى است.

«احمد بن حسين ميثمى» از يكى از يارانش روايت كرده است كه گفت: در پاسخى از حضرت صادق- ٧- به يكى از اصحابش خواندم كه نوشته بود:

٨١٠- «امّا بعد فانّى اوصيك بتقوى اللَّه عزّ و جلّ فإنّ اللَّه قد ضمن لمن اتّقاه ان يحوّله عمّا يكره الى ما يحبّ و يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ‌ انّ اللَّه عزّ و جلّ لا يخدع عن جنبه و لا ينال ما عنده الّا بطاعته».

يعنى: «بعد از حمد و صلوات، من تو را به تقواى خداى عزيز و جليل سفارش مى‌كنم، چون براى متقى، تضمين كرده است كه وى را از آنچه ناپسند مى‌داند، به آنچه محبوب اوست، متحول كند و از راهى كه گمانش را نمى‌برد، به او روزى برساند. خداى عزيز و جليل از طرف خود كسى را فريب نمى‌دهد و آنچه در نزد اوست جز از طريق طاعتش به دست نمى‌آيد».

از حضرت باقر- ٧- نقل است كه رسول خدا- ٦- فرمود:

٨١١- «يقول اللَّه عزّ و جلّ: و عزّتى و جلالى و عظمتى و كبريائى و نورى و علوّى و ارتفاع مكانى، لا يؤثر عبد هواه على هواى الّا شتّتّ عليه امره، و لبست عليه دنياه، و اشتغلت قلبه بها و لم ارزقه منها الّا ما قدّرت له. و عزّتى و جلالى و عظمتى و كبريائى و نورى و علوّى و ارتفاع مكانى، لا يؤثر عبد هواى على هواه الّا استحفظته ملائكتى و كفّلت السّموات و الارض رزقه و كنت له من وراء تجارة كلّ تاجر واتته الدّنيا و هى راغبة»

.