آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٤٨٨ - تشويق به خواندن قرآن

يعنى: «براى خانه‌هايتان بهره‌اى از قرآن قرار دهيد كه اگر در خانه‌اى قرآن خوانده شود، كارها بر اهلش آسان شده، خيرش زياد مى‌گردد و ساكنينش در فزونى هستند و اگر در خانه‌اى قرآن تلاوت نگردد، بر اهلش تنگ شده، خيرش كم مى‌گردد و ساكنينش در نقصان قرار دارند».

ز- حضرت صادق- ٧- فرمود:

٧٤٤- «ينبغى للمؤمن ان لا يموت حتّى يتعلّم القران او يكون في تعلّمه»

. يعنى: «بر مؤمن سزاوار است كه تا نمرده، قرآن را بياموزد يا در راه يادگيرى آن باشد».

ح- «حسن بن ابى الحسن ديلمى» در كتابش از آن حضرت روايت كرده است كه فرمود:

٧٤٥- «قراءة القران افضل من الذّكر، و الذّكر افضل من الصّدقة، و الصّدقة افضل من الصّيام و الصّيام جنّة من النّار»

. يعنى: «قرائت قرآن از ذكر برتر است و ذكر از صدقه و صدقه از روزه و روزه سپر است در برابر آتش».

و فرمود:

٧٤٦- «لقارئ القرآن بكلّ حرف يقرأ في الصّلاة قائما مائة حسنة، و قاعدا خمسون حسنة و متطهّرا في غير الصّلاة خمس و عشرون حسنة، و غير متطهّر عشر حسنات، اما انّى لا اقول: المر حرف بل له بالالف عشر و باللّام عشر و بالميم عشر و بالرّاء عشر»

. يعنى: «كسى كه قرآن را در حالت ايستاده در نماز قرائت كند، در برابر هر حرفى كه مى‌خواند، يك صد حسنه و اگر نشسته باشد، پنجاه حسنه و اگر با وضو در غير نماز بخواند، بيست و پنج حسنه و بدون وضو، ده حسنه دارد. آگاه باشيد كه من نمى‌گويم: «المر» يك حرف است بلكه در برابر حرف الف، ده حسنه، در برابر «لام» ده حسنه، در برابر «ميم»، ده حسنه و در برابر «راء» ده حسنه دارد».