آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٤١ - نصيحت

روزى حضرت صادق- ٧- به «مفضل بن صالح» فرمود:

٥٤٥- «يا مفضّل، انّ للَّه عبادا عاملوه بخالص من سرّه فعاملهم بخالص من برّه فهم الّذين تمرّ صحفهم يوم القيامة فرغا و اذا وقفوا بين يديه تعالى ملأها من سرّما اسرّوا اليه. فقلت: يا مولاى، و لم ذلك؟ فقال: اجلّهم ان تطّلع الحفظة على ما بينه و بينهم»

. يعنى: «اى مفضّل! خداوند متعال را بندگانى است كه از روى صفاى اخلاصشان با او معامله مى‌كنند و او نيز با خالص‌ترين نيكيهايش با آنان معامله مى‌نمايد، اينان كسانى‌اند كه روز قيامت، نامه اعمالشان خالى است و وقتى در برابر حق قرار مى‌گيرند، آن نامه‌ها را از همان اسرارى كه با او داشتند، پر مى‌نمايد.

مفضل گويد: عرض كردم: اى مولاى من! چرا چنين است؟ فرمود: ذات اقدس الهى آنان را بزرگتر از آن مى‌داند كه ملائكه از اسرارى كه بين او و ايشان هست آگاه گردند».

اى عزيز سالك! مبادا از اين مقامات شريفى كه از بهشت هم نفيس‌تر است، غافل بمانى، چرا نفيس‌تر نباشد و حال آنكه اين مقامات، انسان را، هم به بهشت مى‌رساند و هم به چيزى كه از بهشت برتر است و آن مقام، «رضوان الهى» است كه مى‌فرمايد:

- رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ‌[١].

يعنى: «هم خدا از آنان راضى است و هم ايشان از خداوند».

- وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌[٢].

يعنى: «و رضوان و خشنودى خدا از هر چيزى برتر است كه آن پيروزى بزرگى است».

[١] - سوره مائده، آيه ١١٩.

[٢] - سوره توبه، آيه ٧٢.