آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٣٢٣ - س - بالا بردن دو دست بهنگام دعا

ايمانشان انس و الفتى در آنان نسبت به هم ايجاد مى‌كنم كه نياز به الفت ديگران نداشته باشند».

س- بالا بردن دو دست بهنگام دعا:

نقل است كه رسول خدا- ٦- هنگام دعا و تضرع به درگاه خدا، دستهايش را بالا مى‌برد آن گونه كه مسكين دستش را جهت طلب غدا بالا مى‌برد.

خداوند متعال بر حضرت موسى- ٧- وحى فرستاد كه:

٥٢٠- «الق كفّيك ذلّا بين يدىّ كفعل العبد المستصرخ الى سيّده، فاذا فعلت ذلك رحمت و انا اكرم الاكرمين و اقدر القادرين. يا موسى، سلنى من فضلى و رحمتى فانّهما بيدى لا يملكها غيرى، و انظر حين تسألنى كيف رغبتك فيما عندى لكلّ عامل جزاء و قد يجزى الكفور بما سعى‌

». يعنى: «كف دو دستت را ذليلانه در برابر من بلند كن مانند برده‌اى كه فرياد مى‌زند و از آقاى خود كمك مى‌خواهد، هر گاه چنين كردى، مشمول رحمت من مى‌گردى كه من كريم‌ترين كريمان و قادرترين قادرين هستم. اى موسى! از فضل و رحمتم درخواست كن كه اين دو فقط در دست من است و غير من آنها را ندارد.

و وقتى از من چيزى طلب مى‌كنى، ببين تمايلت نسبت به آنچه در دست من است چگونه مى‌باشد هر كسى مطابق عملش پاداش دارد و چه بسا انسان ناسپاس هم در برابر سعى و كوشش خود، جزائى دريافت دارد».

«ابو بصير» از حضرت صادق- ٧- در مورد دعا و بالا بردن دستها سؤال كرد، فرمودند:

٥٢١- «على خمسة اوجه: امّا التّعوّذ فتستقبل القبلة بباطن كفّيك، و امّا الدّعاء في الرّزق فتبسط كفّيك و تفضى بباطنهما الى السّماء، و امّا التّبتّل فايماؤك باصبعك السّبّابة، و اما الابتهال فترفع يديك مجاوزا بهما رأسك، و امّا التّضرّع ان تحرّك اصبعك السّبّابة ممّا يلى وجهك و هو الدّعاء الخيفة»

.