آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ٢٥٢ - رجا و اميدوارى به رحمت حق

يعنى: «روز قيامت بنده‌اى را در برابر خداوند سبحان نگه مى‌دارند، آنگاه (به ملائكه) فرمان مى‌دهد: نعمتهاى مرا با عمل او بسنجيد، كه نعمت بر عمل مى‌چربد و آن را در بر مى‌گيرد. در اينجا ذات اقدس الهى مى‌فرمايد: تمام نعمتهايم را به او بخشيدم، كارهاى خير و شرّش را با هم بسنجيد، در اين هنگام اگر اين دو مساوى بودند، خداوند متعال كارهاى شرّ را به واسطه كارهاى خير مى‌برد و او را داخل در بهشت مى‌نمايد و اگر كارهاى خيرش برتر بود، خداوند متعال او را مى‌بخشد و اگر كارهاى شرّش برتر بود، ولى با اين حال، او در دنيا انسانى با تقوا بوده و چيزى را شريك خداوند متعال قرار نمى‌داده، و از آن پرهيز داشته است، پروردگار منّان به واسطه رحمتش او را بخشيده و از اهل مغفرتش قرار مى‌دهد. و اگر بخواهد، به واسطه عفوش او را داخل بهشت مى‌نمايد».

در روايت آمده است كه:

٣٨٢- «انّ اللَّه سبحانه و تعالى يجمع الخلق يوم القيامة و لبعضهم على بعض حقوق و له تعالى قبله تبعات فيقول: عبادى ما كان لى قبلكم فقد وهبته لكم فهبوا بعضكم تبعات بعض و ادخلوا الجنّة جميعا برحمتى»

. يعنى: «خداوند سبحان، روز قيامت تمام خلق را جمع مى‌كند در حالى كه هم آنان بر يك ديگر حقوقى دارند و هم خداوند متعال بر آنان، در اين هنگام مى‌فرمايد: بندگانم! من حق خود را بخشيدم، شما نيز حقوق يك ديگر را به هم ببخشيد و همگى به واسطه رحمت من، وارد بهشت شويد».

از پيامبر اكرم- ٦- نقل است كه فرمود:

٣٨٣- «ينادى مناد يوم القيامة تحت العرش: يا امّة محمّد ما كان لى قبلكم فقد وهبته لكم و قد بقيت التّبعات بينكم فتواهبوا و ادخلوا الجنّة برحمتى‌

». يعنى: «روز قيامت از عرش الهى ندا مى‌رسد كه: اى امت محمّد- ٦- هر حقى از من بر گردنتان بود آن را به شما بخشيدم، باقى مى‌ماند حقوق خودتان، پس همديگر را ببخشيد و به واسطه رحمت من وارد بهشت‌