آيين بندگى و نيايش (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم حسين غفاري ساروي - الصفحة ١٨٩ - ذكر برخى از نعمتهاى بهشتى

پروردگارش را اطاعت كرده بود».

«ثمّ يفتح له خزانة اخرى فيراها مظلمة منتنة مفزعة فيناله منها عند مشاهدتها من الفزع و الجزع ما لو قسّم على اهل الجنّة لنقص عليهم نعيمها و هى السّاعة الّتى عصى فيها ربّه»

. يعنى: «سپس مخزن ديگرى را مى‌گشايند، مى‌بيند تاريك است و گنديده و ترس‌آور، صاحبش با ديدن اين صحنه، آنقدر ترس و زارى او را فرا مى‌گيرد كه اگر آن را بر اهل بهشت قسمت كنند، نعمتهايش بر آنان ناخوش مى‌گردد، اين مخزن همان ساعتى است كه در آن معصيت و گناه مرتكب شده بود».

«ثمّ يفتح له خزانة اخرى فيراها خالية فيها ما يسرّه و لا يسوءه، و هى السّاعة الّتى نام فيها او اشتغل فيها بشي‌ء من مباحات الدّنيا فيناله من الغبن و الاسف على فواتها حيث كان متمكّنا من ان يملأها حسنات ما لا يوصف»

. يعنى: «سپس مخزن سومى را باز مى‌كنند، مى‌بيند خالى است، نه او را مسرور مى‌كند و نه غمگين. و اين همان ساعتى است كه وى در آن ساعت خوابيده يا به امور مباح دنيايى مشغول بوده است در اينجا او را تأسف و پشيمانى فرا مى‌گيرد كه چرا چنين لحظاتى را از دست داد در حالى كه مى‌توانست آن را پر از حسناتى كند كه به وصف نيايند».

«و من هذا قوله تعالى: ذلِكَ يَوْمُ التَّغابُنِ‌[١]»

. يعنى: «و آيه شريفه قرآن نيز رساننده همين معناست، آنجا كه مى‌فرمايد: آن روز، روز پشيمانى است».

[١] - سوره تغابن، آيه ٩.