ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٣٣٦ - زندگى و وفات پيغمبر (ص)

پاره ماه از او بچشم ميخورد.

٢١-

و فرمود: جبرئيل عليه السلام بر پيغمبر نازل شد و گفت: اى محمد! پروردگارت بتو سلام ميرساند و ميفرمايد: من آتش دوزخ را حرام كردم بر پشتى كه ترا فرود آورد، و شكمى كه بتو آبستن شد، و دامانى كه ترا پروريد: آن پشت، پشت عبد اللَّه بن عبد المطلب است، و شكمى كه بتو آبستن شد، آمنه بنت وهب، و اما دامانى كه ترا پروريد، دامان ابى طالب- و طبق روايت ابن فضال- و فاطمه بنت اسد است.

٢٢-

و فرمود: عبد المطلب روز قيامت بعنوان يك امت محشور شود و سيماى پيغمبران و هيبت سلاطين داشته باشد.

شرح‌

- مجلسى (ره) از نهايه ابن اثير نقل مى‌كند كه مردى را كه در ميان جماعتى دينى مخصوص بخود داشته باشد امت گويند، چنان كه خداى تعالى در باره ابراهيم فرمايد: «همانا ابراهيم امتى بود»- بنا بر اين چون در ميان تمام مشركين مكه تنها عبد المطلب خداشناس بود، او را امت ناميدند، چنان كه حضرت ابراهيم هم در زمان خود چنان بود. و از مفردات راغب نقل كند كه ابراهيم بتنهائى از لحاظ عبادت بجاى يك امت و جماعت بود، از اين رو او را امت فرمود. و بعضى گفته‌اند: مردى كه خير و ديانت در او جمع باشد امتش گويند.

٢٣-

و فرمود: عبد المطلب نخستين كسى است كه (از ميان فرزندان اسماعيل) ببدا معتقد بود،