پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٩ - صفات فعل

شير مادر و نوازش‌هاى محبت‌آميز او استمرار مى‌يابد، و تا لحظه مرگ ادامه دارد، غير از او چه كسى مى‌تواند اين چنين روزى بخش باشد؟! اين است كه مى‌فرمايد او بهترين روزى دهنده‌گان است.

جالب اين‌كه در روايات متعدّدى كه در منابع اهل بيت عليهم السلام نقل شده در تفسير آيه شريفه‌ ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئذٍ عَنِ النَّعيمِ‌: «سپس در آن روز (همه شما) از نعمتها (ى الهى) بازپرسى خواهيد شد» [١] مى‌خوانيم: خداوند برتر از آن است كه از آب و غذايى كه مردم مى‌نوشند و مى‌خورند در قيامت سؤال كند، اين تفضل الهى بر بندگان است و مورد سؤال قرار نخواهد گرفت، آنچه از آن سؤال مى‌شود عقائد حق و از جمله نعمت ولايت است. [٢]

و به اين ترتيب يكى ديگر از معانى «خَيْرُ الرّازِقيْنَ» بودن خداوند در اين روايت منعكس است، چرا كه طبق اين حديث او حتّى از اين روزى‌ها سوال هم نمى‌كند!

امّا اين‌كه چرا به خداوند رزّاق اطلاق شده؟ و سپس او را توصيف به «ذُوالْقُوَّةِ الْمَتينِ» مى‌كند، به خاطر آن است كه رزّاق صيغه مبالغه است و اشاره به انواع روزى‌هايى است كه خداوند منّان به همه روزى خواران مرحمت مى‌كند، لذا اين واژه جز در مورد او صادق نيست، بلكه همان‌گونه كه گفتيم غير خداوند رازق هم نمى‌تواند بوده باشد، تا چه رسد به رزّاق زيرا آنها چيزى ندارند كه به ديگرى ببخشند، تنها مى‌توانند واسطه رسانيدن ارزاق الهى به ديگران گردند.

[١]. سوره تكاثر، آيه ٨.

[٢]. تفسير برهان، جلد ٤، صحفه ٥٠٢، حديث ٤- ٩، ١١- ١٣.