پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٩ - دعاهاى شما را مىشنود

وحى الهى است كه مرا در طريق حق و هدايت پيش مى‌برد، نه مطالبى زائيده فكر و استدلال بشر كه جايز الخطا باشد.

در بعضى از تفاسير آمده است كه جمعى از مشركان به پيامبر صلى الله عليه و آله گفتند: تو گمراه شده‌اى! چرا كه آئين نياكانت را رها ساخته‌اى، اين آيه نازل شد و به آنها پاسخ گفت كه: من اگر خودم تنها بودم ممكن بود چنين نسبتى به من بدهيد، ولى وقتى تكيه‌گاه من وحى آسمانى است در اين صورت گمراهى مفهوم ندارد. چرا كه او از تمام اسرار آنها آگاه است، و علّام الغيوب است- اين تعبير در دو آيه قبل از آن آمده است- «و او همه جا حاضر ناظر است- تعبيرى كه در سه آيه قبل از آن آمده- سخنان را مى‌شنود و به همه نزديك است- (تعبيرى كه در ذيل همين آيه مورد بحث آمده).

ضمناً از اين آيه بر مى‌آيد كه نفس آدمى مايه گمراهى او است، تكيه بر نيروى عقل نيز به تنهائى انسان را به جايى نمى‌رساند، و براى رسيدن به سر منزل مقصود بايد در پرتو چراغ فروزان وحى گام برداشت.

آخرين نكته اين‌كه نزديك بودن خداوند به ما نه همچون نزديكى بعضى به بعض ديگر است. بلكه او از ما به ما نزديكتر مى‌باشد؛ چنانچه در جاى خود به خواست خدا بحث خواهد شد.

دعاهاى شما را مى‌شنود

در ششمين آيه باز به تعبير تازه‌اى برخورد مى‌كنيم كه خدا را به‌ «سميع الدعاء»